Who is God? How to reach God? The Love of God, Hymn of God.

Simple Version: Who is God?

God is the greatest mystery and the loving presence that has guided people for thousands of years. 

The Lord’s Divine Play

“I have not seen the Lord,” he cries in vain,

“Nor glimpsed His divine play the gods proclaim.

A mortal frame alone meets my gaze,

Not the cosmic sport of His sacred blaze.”

Thus speaks the ignorant, by vision bound,

Mocking the Lord where shallow sight is found.

The wise devotee draws humbly near,

Beholds the divine play shining clear.

💗

स्वप्न-अनुभूति-विवेचनम्

शृणुत भक्तगणाः एतद् सनातन वचनम्।

स्वप्नः अनुभूतिश्च द्वयं अनिश्चितदर्शनम्।।

अप्रामाणिके भवति द्वयं महाविध्वंसकम्॥

प्रामाणिके भवति द्वयं परमसुखप्रदम्॥

💓

In Sanatana Dharma (Eternal Religion), God is understood in many ways:

1.The Creator – God makes everything in the universe.

2.The Preserver – God takes care of the world and keeps everything in balance.

3.The Destroyer/Transformer – God also ends things when their time is over, so that new life and creation can begin again.

God: Near Yet Far, Formed and Formless

God is both far away and very close. We can feel God as love, light, and kindness within our hearts. People worship God as a parent, friend, teacher, or beloved, for God is never distant.

God manifests with form, as deities and divine incarnations, so we can relate personally. Yet God is also formless: the pure, endless energy that cannot be seen or touched, only felt.

In simple words:

Our eyes may or may not see God, but our soul can feels Him.

Our mind cannot fully grasp God, but our soul can knows Him.

God is within us and beyond us-God is the beginning, the journey, and the goal.

How to reach God?

Just as a bird flies from one place to another with the help of its wings, so too the soul moves forward on the path of life with Karma and Dharma as its two wings. Just as a bird, through its acquired knowledge and firm faith, reaches its desired destination, so too the soul, through selfless Karma, selfless Dharma, and the wisdom gained through Jnana Yoga, guided by firm faith, reaches its supreme destination, the divine abode of God, through devotion and love.

Summary:

Karma + Dharma = the power to move forward

Knowledge = the direction

Faith = firm trust in God

Devotion = the ultimate means to reach the destination

Meditation (Dhyana) – Meeting with God

Process :- Meditation (Dhyana) → Absorption (Samadhi) → Dissolution of the worldly state of existence → Upward Ascension of Consciousness (Chetana’s Urdhvagati) → Manifestation of the Subtle Shadow-Energy (Chaya Shakti) → Emergence of the Luminous Divine Energy (Jyotiḥ-Shakti) → Unobstructed, All-Pervading Power (Abadha Shakti) → Meeting and Communication with God.

How to reach God through Meditation?

The Path to Reach God is the inner journey of consciousness through the disciplined practice of Yoga. It begins with Meditation (Dhyana), in which the restless mind is gradually stilled and turned inward. Through sustained depth of awareness, this leads to Absorption (Samadhi), a state where the sense of separate self dissolves into pure being. As the worldly state of existence loosens its grip, the consciousness begins its Upward Ascension (Chetana’s Urdhvagati), rising beyond ordinary perception. In this ascent, the seeker perceives the subtle realm as the Manifestation of the Shadow-Energy (Chaya Shakti). This then gives way to the Emergence of the Luminous Divine Energy (Jyotiḥ-Shakti), the radiant presence of higher truth. Ultimately, the practitioner experiences the Unobstructed, All-Pervading Power (Abadha Shakti), free from all limitations of time, space, and ego, culminating in direct Meeting and Communication with God. It is extremely difficult; only a few divine souls have achieved this.

Knowledge Through Poetry (Especially in Sanskrit)

Poetry makes knowledge last. Verse is easy to remember and simple to transmit, even without writing. In the Sanskrit tradition, wisdom was preserved orally for centuries, carried faithfully through sound and memory. In Sanskrit especially, the power of sandhi allows sounds and meanings to unite within a single, flowing expression. Words do not stand isolated; they merge, resonate, and create a living current of meaning. Poetry enters the heart through rhythm and resonance. No script is required-the Sanskrit word itself, woven through sandhi, shines complete and self-contained. It can travel intact from one heart to another. Even in times of destruction, when manuscripts are lost and structures fall, poetry safeguards knowledge. Memory becomes the temple, sound becomes the scripture, and the living voice becomes the preserver of truth.

Thus, poetry is not merely ornamentation-it is a powerful vessel for holding, protecting, and disseminating knowledge across generations

★

The Path of Worship of the Form 

and the Formless God

The Path of the Form and the Formless Divine

(Free Verse)

The Formless-silent, vast, unseen,

Beyond all thought, where none has been.

No color there, no shape, no name,

A boundless, ever-equal flame.

The mind that clings to sound and sight

Finds not its hold in endless Light.

It wanders still, by senses led,

Through paths where fleeting shadows spread.

How shall one grasp the Infinite,

Who knows the world by touch and sight?

The embodied soul, in nature tied,

Seeks something near, not vast and wide.

Thus the saint spoke with gentle art-

“Let form be the bridge for the heart.”

In image pure, in name divine,

The restless mind begins to align.

Through eyes that see, and hands that serve,

Through love that flows with steady nerve,

The finite bows to the Supreme,

And wakes at last from transient dream.

The idol is not stone alone,

But a step toward the Unseen Throne.

From form to formless, path is made,

Where fear dissolves and doubts all fade.

So worship Him in form you know,

Let love within you deeply grow-

For through that form, with heart made still,

You touch the One beyond all will.

★

The sacred Texts

The Right to Read, Preach and Teach

All souls may read the sacred lore,

No caste or creed can bar that door.

No birth, no gender can deny,

The quest for truth that dwells on high.

Yet one who speaks and dares to guide,

Must hold true wisdom deep inside.

For words untrue, by ignorance spread,

Lead many minds by falsehood led.

Thus Sanātan Dharma makes it clear,

Not all who read should always steer;

But those with wisdom, pure and true,

May share the light for all to view.

★

True Knowledge

God is Creator of all that is,

The source of life, of cosmic bliss.

God is Sustainer of all that lives,

A silent grace that ever gives.

God is the One where all streams end,

Beyond all forms and fleeting dreams.

To know this truth deep in the soul

Is true knowledge, makes one whole.

★

The Purity of True Knowledge

God said: no treasure shines so bright,

As knowledge pure, the soul’s true light.

When yogis pure in heart attain,

Truth is revealed by God again.

No flame so pure, no vision clear,

Dispels the night of doubt and fear.

It fills the heart with inner light,

A truth long veiled now comes to light.

Not gained by words nor fleeting art,

Nor born where restless passions start.

But in the depths of tranquil will,

It dawns when mind and breath are still.

One who walks the inward way,

Where mind and thought in silent purity stay.

In yoga deep, with spirit aligned,

Finds living truth within the mind.

When self and God no more divide,

And ego’s fleeting shadows slide,

Then knowledge pure begins to rise,

A living truth the soul realizes.

No outer proof is needed then,

Nor borrowed thoughts of other men.

For one who dwells in union true,

Sees all sustained by One, in sacred view.

---------------------------------

One-Line Essence of this Poem:

True knowledge does not arise from

the outer world, but from inner

purity and the stillness of the soul;

it is revealed by God.

💓

Wisdom Through Living, Not Reading Alone

Many spend their lives in reading lore,

Yet wisdom seldom reaches to the core.

Pages turn and fleeting knowledge grows,

Yet inner truth remains what few can know.

They chase the words in endless, streams,

 Lose themselves in borrowed dreams.

But borrowed light can never truly stay,

When life’s own trials darken every way.

One who walks through sorrow, loss, and pain,

Who falls, yet rises stronger through the strain,

Learns truths no written page can e’er convey,

And finds within a self-illumined way.

For wisdom lives not bound in ink or page,

Nor locked within the scholar’s gilded cage.

It blooms in hearts courageous, deep, and true,

Trials faced and life experienced through.

So read-but live the truths that you have known,

Let insight grow by seeds your life has sown.

For wisdom’s light begins to rise inside,

When life itself becomes your truest guide.

★

Life and Death (Truth–Illusion)

In this world, life appears so real,

Yet all it holds is but a passing veil.

After death, the soul begins to see

The hidden truth of what was meant to be.

This worldly life-no more than a dream,

A fleeting shadow, not what it may seem.

When death arrives, the soul awakes at last,

Freed from the illusion of the past.

Therefore in life, let righteous actions guide,

With virtue and good deeds held deep inside.

Else after death, one surely must endure

Great pain and sorrow-none can make it pure.

Life is but a play; death reveals the truth

It runs its course here, then dissolves into truth.

★

Love in Living Moments-Now, Not Later

(Service Before Separation)

The time beyond this life’s unclear,

Next birth may come in days or years.

After death, we offer tears,

Sacred rites with heartfelt prayers

Serve your loved ones while they live,

With all the care your heart can give.

Time once lost returns no more,

Late regrets will wound the core.

When breath departs and soul has flown,

No service then can still be shown.

Empty hands and tearful cries,

Cannot reach the soul that flies.

Kind words spoken, deeds so kind,

Leave a lasting peace behind.

Do not wait for “someday” call,

That day may not come at all.

So act today with love sincere,

Hold your dear ones ever near.

In living moments, truth is clear-

Serve them now, while they are here.

★

The Silence of Truth

In this world, none truly wish to hear,

Nor seek the truth that lies so near.

Each voice rises, eager to proclaim,

Its own story, its own name.

All long to speak, but none to heed,

Lost in pride and selfish need.

Until misfortune strikes the soul,

No one seeks what makes them whole.

In this world, all chase their fame,

Spreading wide their fleeting name.

None here wish to listen-lost in pride;

Truth stands silent, pushed aside.

This is the hard reality of Earth-

Every pure soul knows it from birth.

★

Unity of the Divine

By different names, the One is called,

Through varied paths, yet One for all.

In Krishna’s flute, the cosmos sings,

In Allah’s will, creation springs.

In Krishna, love and Lila shine,

In God, grace and truth divine.

Different tongues, yet truth the same,

One eternal, many a name.

Balabhadra stands in strength and light,

Guiding souls on paths of right.

In Jesus Christ’s sacrifice we see

Love, compassion, and humility.

Paths are many, the goal is One,

Like countless rays from a single sun.

Let not division cloud the sight-

All seek the same eternal Light.

★

The Reality of Life

(Divine Spell of Life)

God grants to every soul a span,

A silent gift, unseen by man.

Within the heart it softly lies,

A hidden flame that never dies.

Some use this spell to spread the light,

And kindle hope in darkest night.

While others wander, lost in chase,

Of fleeting dreams and empty race.

This spell is freedom, this is choice,

Bestowed on all with silent voice.

To shape one's path, to rise or fall—

The Divine entrusts this gift to all.

Yet when the spell draws near its end,

No wealth nor power can defend.

The body turns to dust again,

Released from time and mortal pain.

But deeds of truth, the seeds once sown,

Shall live when earthly breath has flown.

For life’s a sacred role we play,

Till time dissolves the fleeting day.

★

The God and His Act

He has no dawn where time began,

No sunset dusk to mark His span.

Forever he is timeless, ever free

He is the Lord of all eternity.

No mystic tricks His hands employ,

No unnatural acts to mar or destroy;

For truth alone His powers rise,

In tune with cosmic harmonies.

He governs all that breathes and lives,

To each the due of action gives;

The silent force, the unseen flame,

All moves by His eternal name.

No start has He, nor any end,

Through every soul His laws extend.

The One who rules creation’s span,

The timeless God, the guide of man.

💧

O Eternal Light

O Eternal Light, unseen yet near,

You dwell within each heart, each seer.

The stars may fade, the worlds may cease,

But You remain-the soul’s true peace.

No temple bounds Your sacred grace,

No form confines Your boundless face.

In every heart Your silence sings,

The song of love that devotion brings.

When shadows veil our mortal sight,

You guide our steps with inward light.

O Lord, our refuge- pure and kind,

Let love for You consume our mind.

💧

Prayer to the God. 

Bestow on us Your strength, O Lord Divine,  

Let steadfast faith forever be mine.  

Guide every step upon the righteous way,  

Let us never falter, never stray.  

Dispel all darkness born of deep ignorance,  

Awaken truth in the light of Your radiance.  

Guard us always from the paths of sin,  

And fill our hearts with grace within.  

Let no heart harbor hatred or fear,  

Let thoughts of revenge never appear.  

May selfish gain and pride depart,  

And every deed be a sacred art.  

Let joy’s soft blossoms scatter wide,  

Till every life blooms, glorified.  

O Lord of worlds, whose mercies flow,  

Cleanse each heart You lovingly know.  

This world is heavy with sorrow and pain,  

Its people bound in suffering’s chain.  

Sin’s vast burden grows day by day-  

How still, O Lord, does Earth not sway?  

O Ocean of Mercy, compassionate and kind,  

Lift this weight from humankind.  

Let not Your creation fade or cease,  

Bless the world with lasting peace.  

May we bear our deeds with courage and grace,  

And face all trials in Your embrace.  

Let past sorrows never return,  

Let future joys forever burn.  

Bestow on us Your strength, O Lord Divine,  

Let steadfast faith forever be mine.  

Guide our lives upon the righteous way-  

Let us never falter, never stray.  

💧

God: The Discernment of Truth,

Righteousness, and Unrighteousness.

💧

God is the Truth , eternal, bright,

Self-proven in His boundless light.

His vision pure, His works divine,

In wisdom’s glow all truths align.

He is the Law, the Dharma sure,

The essence changeless, ever pure.

In every heart, in earth and sky,

His truth resounds, it cannot lie.

But falsehood born of blinded mind,

Is sin against the Truth Divine.

To preach untruth in holy name,

Is Adharma’s darkest flame.

Who fabricates in God’s pure stead,

Who leads astray with words misread,

Defiles the sacred path of right,

And veils the soul from inner light.

So let the wise, in insight deep,

This sacred vow forever keep

To honor Truth in thought and deed,

For Truth alone is God indeed.

★

Language and Righteousness

Language is a tool where thoughts are shared,

To speak with love, with mindful care.

With words and rules, minds find a way,

To show what hearts would wish to say.

Yet righteousness needs no single tongue,

Its truth in every tongue is sung.

In every land, in voices free,

It lives in pure integrity.

No language blocks what’s right and true,

For duty shines in all that’s due.

Actions speak both loud and clear,

Their fruits will follow far and near.

So speak in words or silent stay,

Deeds alone will show the way.

For righteousness and actions prove,

The truth that lives, the life that moves.

★

Vision of the Lord.

In His own abode, as one’s own form is seen,

The Lord appears in body’s sacred sheen.

In other realms, through subtle, mystic frame,

The soul beholds His ever-holy name.

In incarnations pure and radiant bright,

He comes to grace the mortal’s yearning sight.

And sometimes, in the gentle gleam of dream,

He shows Himself with evidence supreme.

These are the true authentic modes divine,

Confuse them not, nor others’ sight malign.

★

Bhāgavata Dharma 

(The Eternal Way)

Dwell ever in the holy place,

Eat vegetarian food with grace;

With every act of heart and mind,

Be offered to the Lord divine.

With faith and love the Lord adore,

With faith and love keep sacred lore;

Through selfless work and constant prayer,

Behold the Lord abiding there.

Perform thy duty, calm and free,

Let no desire imprison thee;

In truth remain, in virtue stand,

And hold His presence close at hand.

The hidden truth the sages show,

Can cleanse the heart and still all woe;

Who sees the Lord in all that lives,

Finds peace that His vision gives.

This is the path supremely blest,

The purest way, the holiest quest;

The secret light, the boundless balm

Bhāgavata Truth, eternal calm.

☆

The Forgotten God.

He made this universe, vast and bright,

Filled it with truth, and love, and light.

He guards its course through time and flame,

Yet few remember His sacred name.

By countless names His grace we call,

Yet fail to see, He dwells in all.

In His own home we live and play,

And claim it ours, both night and day.

The forests fall, the rivers sigh,

The wounded earth forgets the sky.

The gifts He gave, we waste and mar,

Chasing shadows, near and far.

Not content with this blessed ground,

We seek new worlds that He has found.

We boast of knowledge, skill, and art,

And crown the ego in our heart.

"We are the heroes!"-thus we cry,

"There is no God, no one on high!"

But when our pride begins to fade,

We fear the dark our hands have made.

Still He forgives, serene, supreme,

Watching our folly like a dream.

O man, awake, His light is near,

The Forgotten Master still is here.

Hymn of the Divine Play .

God made this world, He holds its reins,

By His own will we taste joy and pain.

He sees all beings yet hides His face,

Unseen, He rules through time and space.

He plays a divine game none can define,

He governs all souls through will and mind.

He controls each breath, each soul, each mind,

Yet dwells beyond thought, beyond all time.

🙏

ईश्वररूपं ज्ञानम्।

यो वदत्येव ज्ञातोऽहम्

ईश्वरः सत्यविग्रहः।

अज्ञातमेव तेनासौ,

वेदोक्तं तत्त्वमुत्तमम्॥

भगवान

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्वातन्त्र्येण संस्थितः।

स एव परमात्मा पूर्णब्रह्म स श्रीभगवान् स्मृतः॥

भगवान

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्थितः स्वातन्त्र्येण।

स एव परमात्मा पूर्णब्रह्म स हि कथ्यते श्रीभगवान्॥

☆

ज्ञानम्

न हि ज्ञानेन सदृशं पवित्रमिह विद्यते।

तत् स्वयं योगसंसिद्धः कालेनात्मनि विन्दति॥

न बाह्येषु प्रकाशेषु न शब्देषु न तर्केषु।

शुद्धे चित्ते स्थिते शान्ते ज्ञानं स्वयमेव भाति॥

योगयुक्तो यदा नित्यं स्वात्मन्येवावतिष्ठते।

तस्मै सत्यं स्वयं भाति कदाचन नान्यत्र॥

★

सत्यज्ञानम्

सर्वस्य जगतः कर्ता, जीवनस्य परं पदम्।

आनन्दस्यैकनिधिः सः, ब्रह्मतत्त्वं सनातनम्॥

सर्वभूतधारकः देवः, जगत् पोषयते नित्यम्।

निःशब्दकृपायुक्तः सः, सर्वं ददाति निरन्तरम्॥

यत्र सर्वे प्रवाहाः स्युर्, लयं यान्ति निरन्तरम्।

रूपातीतं परं तत्त्वं, स्वप्नतुल्यं जगत्त्रयम्॥

यः जानाति हृदि स्वस्य तत्त्वमेतत् सनातनम्।

स एव ज्ञानवान् लोके, पूर्णत्वं लभते ध्रुवम्॥

★★

उत्तमा योनि: तथा ज्ञानप्राप्तिः

(मुक्तछन्दः)

यः आत्मा पुनरपि उत्तमां योनिम् आप्नोति,

सः जीवनकालेऽपि उत्तमं गुरुं प्राप्नोति।

सः निश्चयेन ज्ञानवान् भवति।

☆

उत्तमा योनि: तथा ज्ञानप्राप्तिः

(मुक्तछन्दः)

यः आत्मा वारं वारम् उत्तमां योनिम् आप्नोति,

सः जीवनकाले उत्तमं गुरुं प्राप्नोति।। 

स निश्चितं ज्ञानवान् भवति।

☆

उत्तमा योनि: तथा ज्ञानप्राप्तिः

(मुक्तछन्दः)

यः आत्मा वारं वारं उत्तमां योनिं प्राप्नोति,

सः जीवन् एव उत्तमं गुरुम् प्राप्नोति।

स निश्चितं ज्ञानवान् भवति।

💓

भगवतत्त्वविवेचनम्

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्थितः स्वातन्त्र्येण,

स एव परमात्मा पूर्णब्रह्मेति कथ्यते भगवान्॥

यः सर्वज्ञः सर्वशक्तिमान् जगतः कारणं नियन्ता च,

स ईश्वरः स एव भगवान् परमब्रह्मादिदेवः सर्वेश्वरः॥

★

निराकार ब्रह्म-साकारब्रह्म साधना

अरूपं शान्तमदृश्यं, मनसोऽपि परं तत्त्वम्।

न रूपं न च नामास्ति, केवलं ब्रह्म नित्यम्॥ 

न दृश्येन्द्रियगोचरे, न तिष्ठति तत्र चित्तं।

चलति विषयमार्गेषु, छायास्वेव वारं वारं॥

कथं गृह्णात्यनन्तं, यः जानाति स्पर्शदृशा।

देहबद्धो हि जीवः, समीपं वाञ्छति सदा॥

तस्मात् सन्तो वदन्ति, सौम्यया वाचा पुनः।

रूपः सेतुर्भवेद् हृदि, भक्तेर्मार्गप्रदर्शकः॥

नामरूपे समारभ्य, चित्तं शान्तिं निगच्छति।

सेवया प्रेमयुक्त्या, तदेकत्वं प्रपद्यते॥ 

न केवलं शिलामात्रं, प्रतिमा भावसूचिका।

अरूपस्य प्रवेशाय, सा भवेदेव साधिका॥ 

रूपादारभ्य मार्गः, अरूपे परिणीयते।

भयसंशयविहीनः, आत्मा तत्रैव लीयते॥

तस्मात् रूपं समाश्रित्य, भावभक्तिं विवर्धय।

ततः शान्ते मनसि, ब्रह्मस्पर्शोऽनुभूयते॥ 

★

सत्यः

यः स्वयंसम्पूर्णः स्वयंसिद्धः स्वातन्त्र्येण स्थितः,

स एव परमात्मा परं ब्रह्म भगवान् हि सत्यम्॥

★

सत्यः

यः स्वयं-संपूर्णः स्वयं-सिद्धः स्वातन्त्र्येण स्थितः,

स एव परमात्मा पूर्ण-ब्रह्म स एव भगवान् हि सत्यम्॥

भक्त–भगवान्–भावः

भक्तः महाभावग्राही, भगवान् च तथैव सदा।

प्रेमसम्बन्धो महाभावः, स एव तयोः सदा॥

★

कर्मधर्मद्विपक्षेण जीवस्य गतिः

[ईश्वरप्राप्त्युपायः]

(मुक्तछन्दः)

यथा पक्षी द्वाभ्यां पक्षाभ्यां गच्छत्यन्यं स्थलम्।

तद्वज्जीवः कर्मधर्माभ्यां गच्छत्यन्यं जीवनपथम्॥

यथा ज्ञानबलात् पक्षी दृढविश्वाससंयुतः।

प्राप्नोति स्वप्रियं स्थानं निश्चलधिया युतः॥

तथा जीवः निष्कामकर्मधर्मपरायणः।

ज्ञानयोगेन संयुक्तः श्रद्धाभक्तिसमन्वितः॥

प्रेमभक्त्यानुसेवया प्राप्नोति परमं पदम्।

परमानन्दमाप्नोति ईश्वरस्य दिव्यं धाम॥

★

धर्मानुशासनम्

(अनुशासनम्)

अनुशासनं धर्मस्य मूलम्।

तस्य अभावे भवति मूलच्छेदनं।

★

धर्मानुशासनम्

(अनुशासनम्)

अनुशासनं धर्मस्य मूलम्

तस्य अभावे अस्ति मूलच्छेदनं।

★

धर्मानुशासनम्

(अनुशासनम्)

अनुशासनं धर्मस्य मूलम्।

तद्विना पतनं निश्चितम्।

★

सत्योपासना

पूजायां नास्ति कालोऽत्र, न घंटानिनदः आवश्यकः।

न मन्त्रजपो न बाह्यकृत्यं, भाव एव ह्यावश्यकः॥

न पश्यति भगवान् द्रव्यं, न हेमावरणभूषणम्।

हृद्गूढभक्तिमेव पश्यति, शुद्धमानसपूजनम्॥

श्रीपरब्रह्मैककर्तृस्तुतिः

इदं जगति न दृश्यते कश्चिद् देवं असुरं नरं यक्षम्।

योऽसृजत् जीवान् ससागरं जलं वायुं धरां दिव्यम्।

सृष्टिं करोति समर्थं केवलं श्रीपरब्रह्मपरमेश्वरम्।

तस्य सह संलग्नान् तिष्ठन्ति तस्य अंशावतारकलेवरम्॥

जगदेककारणपरब्रह्मस्तोत्रम्

इदं जगति न दृश्यते कश्चिद् देवं असुरं नरं यक्षम्।

योऽसृजत् जीवान् ससागरं जलं वायुं धरां दिव्यम्।

सृष्टिं करोति समर्थं श्रीजगदीश्वरं जगदेककारणं नित्यम्।

तं श्रीपरब्रह्मपरमेश्वरं वन्दे तदंशावतारकलेवरम्॥

भगवत्कथाश्रवणस्य महिमा

(तीर्थातीतं भगवत्स्मरणम्)

अहं अज्ञानी मनसि आशां बिभ्र्याम्।

सर्वानि तीर्थानि भ्रमणेन द्रक्ष्यामि।

परन्तु भगवत्कृपया श्रवणे ज्ञातवान्।

केवलं भगवत्कथाश्रवणमननचिन्तने।

सर्वतत्त्वतीर्थपुण्यज्ञानं विद्यमानम्।

एष अज्ञानिभक्तेभ्यः ददाति ऊर्ध्वमार्गम्।

एष सनातनधर्मस्य सनातनमतम्॥

💓

स्वप्न-अनुभूति-विवेचनम्

शृणुत भक्तगणाः एतद् सनातन वचनम्।

स्वप्नः अनुभूतिश्च द्वयं अनिश्चितदर्शनम्।।

अप्रामाणिके भवति द्वयं महाविध्वंसकम्॥

प्रामाणिके भवति द्वयं परमसुखप्रदम्॥

💓

 ईश्वरः तस्य च कार्यम्।

ईश्वरस्य नास्ति आदिः, न च तस्यास्ति अन्तः।

अतः सः सदा अनादिः, अतः सः सदा अनन्तः।

ईश्वरः न करोति जादुं, न च अप्राकृतिकं कर्म।

सः सर्वभूतानां नियन्ता, तेनैव करोति कर्म।

☆

ईश्वरान्वेषणात् निवृत्तिः

(हृदयस्थ ईश्वरः)

किमर्थमहम् भगवन्तं यत्रतत्रान्वेषयामि?

स एव हृदये मम विराजते महिमास्वामी॥

अन्तर्बहिश्च व्याप्नोति ज्योतिरूपो दयानिधिः

शान्तिमार्गे नयत्येव साक्षी सदा करुणानिधिः॥

मन शुद्ध करें, ईश्वर हृदय में ही मिल जाएंगे।

💓

भगवतोऽवतरणमहिमाः

अयोनिसम्भूतपुराण ईश्वरः

अखण्डरूपश्‍च तथाऽस्यांशकः।

स्वशक्तिरूपेण स गर्भमध्यगे

देहं विधत्ते दिव्यसुरुचिरम्।

भूमिष्ठ एतस्मिन् वपुषि प्रभुस्तदा

तत्रैव साक्षात् करोति प्रवेशम्।

💧

लीलागूढार्थप्रबोधनम्

ब्रह्मा उवाच वारंवारम्-

“न ज्ञायते भगवद्‍लीलायाः गूढार्थः।”

अज्ञः वदति वारंवारम्-

“मत्तः शृणु, एतद् अप्रकाश्यं तथ्यं।”

अज्ञः हि मन्यते-

“अहमेव जानामि भगवद्‍लीलायाः गुह्यम्।

💧

ईश्वरस्य समदृष्टिः

ईश्वरस्य समीपे नास्ति कश्चित् भेदभेदता;

सर्वे जनाः तस्य समीपे समाना एव सदा।

★

ईश्वरज्ञानमुक्तिः

जानामि परमं स्वरूपं हरिं यः सः।

शरणं ये तु गच्छन्ति ते न हि पापाः।

धर्मपुण्यादिभ्यश्च परे तिष्ठन्ति सर्वदा।

सच्चिदानन्दरूपोऽयं भगवन् नित्यः॥

★

अनन्तो हरिः, अनन्ता हरिकथा,

अनन्तानि शास्त्राणि॥

(मुक्त छंद )

अनन्तो हरिरव्यक्तो लीलाश्चास्यानन्ताः।

शास्त्राण्यप्यनन्तानि कथाश्चास्यानन्ताः॥ 

अनन्तोऽस्य गुणो दिव्यो नास्ति तस्य परिसीमना।

न कश्चिज्जानाति पूर्णं तस्य दिव्यं चरितं नराः॥

नादिर्न चान्तो यस्य प्रभोर्नित्यविभूतिषु।

अनन्तेऽस्मिन् हरेः कीर्तिः प्रवहत्येव मे चेतसि॥

निष्कामकर्मणा नित्यं निष्कामधर्मपालनात्।

लभ्यते स हरिः साक्षान्निष्कामभावनात्॥ 

★

धर्मपालनम्

(मुक्तछन्दः)

सर्वे पृच्छन्ति मां धर्मं , “कुतः शिक्षितवान् भवान्?”

अहमुक्तवान्, यत्र दृष्टवानस्मि, तत्र तत्र शिक्षितवानहम्॥

रामोऽप्यागत्य कृतवान् कर्म, कृष्णोऽपि तदनु कृतवान्।

विना कर्मणा विनाऽपि कर्तव्यं, कथं मम धर्मसाधनम्?॥

★

धर्मपालनस्य अवहेलनम्

(मुक्तछन्दः)

वृद्धावस्थायां भक्तिं करिष्यामीति मन्यते अनुचितम्,

यस्मात् कश्चित् न जानाति भविष्यत्कालं च मरणकालं ।

यः धर्मपालने ब्रह्म प्रकृतिभ्यश्च करोति अवहेलनं,

तस्य सर्वं क्रियाकर्म यागयज्ञश्च भवति  निष्फलम्।

यः धर्मपालने ब्राह्मणान् भक्तवृन्दं च करोति असम्मानं, 

जगन्नाथजनार्दनः तस्य प्रति कदापि न भवति प्रसन्नः।

★

धर्मपालनस्यावहेलनम् 

(मुक्तछन्दः)

वृद्धावस्थायां भक्तिं करिष्यामीति मन्यते अनुचितम्,

यस्मात् कश्चिन्न जानाति भविष्यत्कालं मरणकालम्।

यः धर्मपालने ब्रह्मणे प्रकृतिभ्यः करोति अवहेलनम्,

तस्य सर्वं क्रियाकर्म यागयज्ञं भवति निष्फलम्।

यः धर्मपालने सुब्राह्मणान् भक्तवृन्दं च  करोति असम्मानं,

जगन्नाथजनार्दनः तस्य प्रति कदापि न भवति प्रसन्नः।

★

श्रीजगन्नाथतत्त्वप्रकाशः

(मुक्तछन्दः)

एकः ब्रह्म महाप्रभुः श्रीजगन्नाथः जगदीश्वरः॥

सर्वाधिकारः तस्यैव, नान्यः कश्चित् ईश्वरः॥

मा कुरुत अन्यायं, मा कुरुत अनधिकारकर्म।

अनधिकारिणः सर्वे लभन्ते धर्मतः दण्डम्॥

अहङ्कारो न रोचते, न रोचते बलदर्पणम्।

विनयः प्रीतिकर्ता स्यात्, तदेव ईश्वराभिलषितम्॥

सर्वेश्वरं महाप्रभुं श्रीजगन्नाथं  भक्तवत्सलम्॥

स्वांशैः सह महाप्रभुः करोति जगतः सञ्चालनम्॥

भक्तानुग्रहकर्ता सः लीलया धृतवान् मनुष्यताम्।

लोकहितार्थमुद्दिश्य दर्शयति अद्भुतं चरितम्॥

★

भक्तवत्सलत्वम्

नाहं स्वतन्त्रः अत्र, भक्ताधीनः सदा ह्यहम्।

भक्तेषु मे स्थिता प्रीतिः, ते मे सदा प्राणसमाः ॥

अहम् अस्वतन्त्रः नित्यं, भक्तपराधीन एव च।

स्नेहबन्धेन बद्धोऽस्मि, प्रेम्णा परिकर्षितः॥

न मे स्वार्थः कदाचित् स्यात्, भक्तानां तु सुखं मम।

तेषां विनाशे दुःखं मे, तेषां हर्षे सुखं मम॥

यथा जननी पुत्रे स्वप्राणान् अपि अर्पयेत्।

तथाहं स्वात्मानं भक्तजनाय ददाम्यहम्॥

★

भक्तवत्सल्य-स्तोत्रम् (2)

नाहं स्वतन्त्र एवात्र, भक्ताधीनः सदा ह्यहम्।

भक्तेषु स्थिता मम प्रीति, ते मम प्राणसखा परमः॥

ये भक्ताः शरणं यान्ति, तेषां रक्षां करोम्यहम्।

नाहं जहामि तान् भक्तान्, मयि ते नित्यशरणम्॥

💓

ईश्वरप्राप्त्युपायाः

प्रथमं च शरीरशुद्धिः, द्वितीयं च मनःशुद्धिः।

तृतीयं च बुद्धिशुद्धिः, चतुर्थं च आत्मशुद्धिः॥

आत्मशुद्ध्या लभ्यते हि, ईश्वरस्य साक्षात्कृतिः॥

★

श्री नारायणाष्टकम्।

॥ श्री नारायणाष्टकम् ॥

नमामीश्वरं सच्चिदानन्दरूपं,

परं ब्रह्म देवैर्वर्णनीयरूपम्।

तव लीला अनन्ता तव रूपमनन्तं,

न जानन्ति वेदाः न ब्रह्मादिदेवा:॥ (१)

नमो देवदेव अनन्तविष्णो,

प्रसीद प्रभो दुःखसिन्धौ निमग्नम्।

स्वलीलाभिरानन्दकुण्डे निमग्नं,

मां उद्धर त्वं करुणासिन्धुरेव॥ (२)

इदं ते वपुर्नाथ बालं सुशोभं,

सदा मे मनस्येव नित्यं विराजेत्।

मुहुर्मुहर्दृष्ट्या तवाधरशोभां,

पिबेयं मनो मे न तृप्तिं प्रयाति॥ (३)

इदं ते मुखाम्भोजमत्यन्तशोभं,

कुन्तलैः स्निग्धैरलंकृत्ययुक्तम्।

भक्तानां हृदिस्थं मनोज्ञं सुदिव्यं,

प्रेम्णा पुनः पुनर्वन्दे नमामि॥ (४)

कृपादृष्टिवृष्ट्या कृपां कुरु नाथ,

अनाथं सदाऽहं दयां त्वं प्रयच्छ।

न मोक्षं वृणेऽहं न चाप्यन्यकामं,

भवद्भक्तिमेव प्रसीद प्रभो मे॥ (५)

यथा पूर्वभक्तान् कृपया विमुक्तान्,

अकार्षीर्भवान् मोक्षदं दीनबन्धो।

तथा मां विमोच्य प्रदेहि प्रभो त्वं,

स्वभक्तिं परां प्रेमरूपां दयालो॥ (६)

नमो भगवते तेजसा भासमान,

यस्यान्तर्गतं विश्वमेतत् समस्तम्।

नमो ब्रह्मणे ते नमो विश्वरूपिन्,

नमोऽनन्तलीलाय देवाय तुभ्यम्॥ (७)

नमामीश्वरं सच्चिदानन्दरूपं,

परं ब्रह्म देवैर्वर्णनीयरूपम्।

नमो देवदेव अनन्तविष्णो,

प्रसीद प्रभो दुःखसिन्धौ निमग्नम्॥ (८)

★

श्री जगन्नाथाष्टकम्।

१)

गोलोके विहरन् रसमय-भक्ति-गीत-तरङ्ग-लीलान्वितः।

मुरली-कल-गान-मधुर-मनोज्ञ-स्वरोद्गीत-लास्य-प्रियः।

सुन्दर-सौरभ-तनुः करुणा-निधिः भक्त-वर-दान-प्रदः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥१॥

२)

वैकुण्ठे विराजन् कमल-सदृश-कान्ति-विभूषितः।

सर्व-देव-नमित-पदः सर्व-भक्त-हृदयान्तः स्थितः।

अखिल-जगत्-नाथोऽनन्त-आनन्द-सिन्धोः सागरः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥२॥

३)

क्षीरार्णव-तरङ्ग-ललित-चन्द्र-कलाधर-सुन्दरः।

नारायणो भक्त-वरदः मुरली-नाद-लसत्-मुखः।

देव-नुत-पद-पङ्कज-राज-राजित-भास्करः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥३॥

४)

गोलोक-सरोरुह-जल-तरल-नयन-दीर्घ-दीपकः।

लक्ष्मी-सहित-रस-रङ्ग-लीलानुशीलन-तत्परः।

भक्त-जन-नायकः त्रिभुवन-तमोहरः प्रभुः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥४॥

५)

वैकुण्ठ-विहारि नरक-भय-हारि सुर-पालकः।

गोलोक-नट-वर-किशोर-रूप-लावण्य-सुन्दरः।

भूत-जन-प्रियः कृपामय-हृदय-प्रसन्नदः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥५॥

६)

सागर-माधवः क्षीर-जल-शयन-श्रीहरि-रूपकः।

गोलोक-भक्त-जन-रस-प्रवाह-वितारण-निश्नातकः।

प्रेमानन्द-निधिः सर्व-देव-मुनि-मानितः श्री जगन्नाथः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥६॥

७)

गोलोक-कान्तः प्रेमरसामृत-वारिधिः अनन्तः।

वैकुण्ठ-भूषण-प्रिय-हरिः क्षीर-सिन्धोः प्रकाशकः।

भक्त-जन-जन्म-सफलः अनन्त-कृपा-मूलकः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥७॥

८)

सर्व-लोक-नाथः भक्त-प्रियः दीनजन-शरण्यकः।

गोलोक-वैकुण्ठ-मणि-भास्वर-विग्रह-माधवः।

नित्य-आनन्द-रूप-देवः मम जीवन-मात्र-गतिः।

मम हृदये अनुभूतः जगन्नाथः स्वामी नयने दृश्यतां भवतु मे ॥८॥

इति श्री जगन्नाथाष्टकम् सम्पूर्णम्।

★

श्रीजगन्नाथाष्टकम्।

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय श्री देवेश, जय श्री विश्वेश।  

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय कैवल्यनाथ, जय श्रीनाथ।  

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय सर्वसृष्टिनाथ, जय स्थितिनाथ।  

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय नीलाद्रिनाथ, जय सर्वभूतनाथ।  

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय धर्मस्वरूपनाथ, जय सत्यस्वरूपनाथ।  

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय स्वयम्भूनायक, जय सर्वेश्वरायक।  

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय शुद्धस्वरूपक, जय अनन्तनायक।  

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ  

जय भक्तिदायक, जय त्राणकारक।।

इति जगन्नाथाष्टकम् सम्पूर्णम्।

★

श्री जगन्नाथ:नामावलि।

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय कैवल्यनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय आदिनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय अनंतनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय श्रीनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय सयम्भुन्नाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय सर्वव्यापीनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय सर्वेश्वरनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय धर्मनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय सत्यनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय नीलाद्रिनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय सर्वसृष्टिनाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय सर्वभूतानाथ, जय जगन्नाथ॥

जय जगन्नाथ, जय जगन्नाथ।

जय शुद्धनाथ, जय जगन्नाथ॥

★

ॐ Śrī Jagannātha Stotram ॐ

ॐ श्री गुरुभ्यो नमः । हरिः ॐ ॥

Dhyānaślokaḥ

परब्रह्म आदि देवं शङ्खचक्रगदाधरम्।

पीताम्बरधरं शान्तं स्मरामि श्री जगन्नाथं ॥

Meaning:

“I meditate upon the Supreme Brahman, the Primordial Lord, who bears the conch, discus, and mace, who is clad in yellow garments, who is serene, and who is the Master of the entire universe.”

1

यतः अनन्तशक्तिः, अनन्ताश्च जीवाः।

यतः निर्गुणात् अप्रमेयाः गुणाः।

यतः भाति सर्वं त्रिधा भेदभिन्नम्।

सदा तं जगन्नाथं नमामो भजामः॥

Meaning:

“From Him arise infinite powers and countless 

souls. From the attributeless come all qualities

 beyond measure. From Him shines forth this

 whole universe in threefold diversity. We ever

 bow to that Lord Jagannātha and worship Him.”

2

यतः च अविरासीद् जगत् सर्वमेतत्।

तथा अब्जासनः, विश्वगः, विश्वगोप्ता।

तथा इन्द्रादयः देवसंघा मनुष्याः।

सदा तं नारायणं नमामो भजामः॥

Meaning:

“From Him this entire creation emerged.

From Him Brahmā arose, seated on the lotus,

 the Cosmic Soul pervading all. From Him

 came Indra and all the gods and humans.

We ever bow to that Lord Narayan and

 worship Him.”

3

यतः अग्निः वायुः भानुः भूश्च भवः।

यतः सागरः जलं चन्द्रमा व्योम।

यतः स्थावराः जङ्गमाः वृक्षसंघाः।

सदा तं नारायणं नमामो भजामः॥

Meaning:

“From Him comes fire, the sun, Rudra, water,

the ocean, the moon, the sky, and the wind.

From Him arise all moving and unmoving beings,

 and the forests of trees. We ever bow 

 to that Lord Narayan and worship Him.”

4

यतः दानवाः किन्नराः यक्षसंघाः।

यतः चारणाः पन्नगाः च व्योमगाः।

यतः पक्षिणः कीटाः यतः वीरुधः।

सदा तं नारायणं नमामो भजामः॥

Meaning:

“From Him arise the demons,Kinnar, yakṣas, 

 spirits, the celestial singers, serpents, and 

beings of the sky. From Him come all

 birds, insects, and plant life. We ever bow

 to that Lord Narayan and worship Him.”

5

यतः बुद्धिः अज्ञाननाशः मुमुक्षुः।

यतः सम्पदः भक्तसन्तोषिकाः स्युः।

यतः विघ्ननाशः यतः कार्यसिद्धिः।

सदा तं नारायणं नमामो भजामः॥

Meaning:

“From Him comes wisdom and the destruction of

 ignorance for the seeker of freedom. From Him 

come wealth and all that gladdens the hearts of

 devotees. From Him comes the removal of

 obstacles and the success of every righteous 

effort. We ever bow to that Lord Narayan

 and worship Him.”

6

यतः पुत्रलाभो यतः वाञ्छितार्थः।

यतः अभक्तविघ्नाश्च नानारूपाः।

यतः शोकमोहकामाः विनष्टाः।

सदा तं जगन्नाथं नमामो भजामः॥

Meaning:

“From Him comes the gift of children and the 

fulfillment of every noble desire. From Him 

come, grief delusion, and desire- and by Him, 

grief, delusion , and desire are all destroyed.

 We ever bow to that Lord Jagannātha 

 and worship Him.”

7

यतः अनन्तशक्तिः, स शेषः बभूव।

धराधारणे, अनेकरूपे प्रबुद्धः।

यतः अनेकधा स्वर्गलोकाः विचित्राः।

सदा तं जगन्नाथं नमामो भजामः॥

Meaning:

“He whose infinite power is manifest as Ananta 

(Śeṣa),upholding the earth in countless forms

, ever awake. From Him exist the many wondrous

 worlds of heaven. We ever bow to

 that Lord Jagannātha and worship Him.”

8

यतः वेदवाचः विलीयन्ति सर्वाः।

विकुञ्ठा मनोभिः निरुद्धाः प्रपन्नाः।

परब्रह्मरूपं च चिदानन्दजातम्।

सदा तं जगन्नाथं नमामो भजामः॥

Meaning:

“In whom all the words of the Vedas find their 

rest, whom the mind cannot confine yet to

 whom the surrendered are led-I forever take

 refuge in that Supreme Brahman. We ever bow 

to that Lord Jagannātha and worship Him.”

Phalaśrutiḥ (Fruit of Recitation)

यः पठेत् समाहितः भक्त्या जगद्गुरोः स्तोत्रम्।

लभते भक्तिमतिं च भुक्तिं मुक्तिं च शाश्वतीम्॥

Meaning:

He too who reads with focus and devotion

the hymn of the World Teacher attains 

devotion, enjoyment, and eternal liberation.

समापनः

॥ इति श्रीजगन्नाथस्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥

★

श्री जगन्नाथभक्तितत्त्व ।

जगन्नाथार्चनं नित्यं दुष्करं परमं स्मृतम् ।

अन्यदेवाः सुलब्धास्ते राज्यलक्ष्मीप्रदायकाः ॥

राज्यलाभसमृद्ध्यादि लब्ध्वा मदान्धिताः ।

स्वदातारं विस्मरन्ति न भक्तास्तु हरेः पदम् ॥

हरेर्भक्तजनाः सदा दीनाः परिक्लिष्टकाः ।

दीननिन्दिताः सन्ति च तेषां चित्ते मदो नास्ति ॥

राज्यधनं न लभन्त्यपि किन्तु हृष्यन्ति चेतसा ।

सर्वदा स्नेहमयाः सन्ति जगन्नाथसन्निधौ स्थिताः ॥

★

The Eternal Lord

He who sees the real Lord with his eye,

In truth and wisdom lifts himself high.

No stain of sin shall cling to those

Who seek His refuge, calm repose.

Beyond all rites, beyond all gain,

They dwell where eternity remain.

Eternal, pure, supremely bright,

The Lord abides in truth and light.

Embodiment of bliss and peace,

His love and presence never cease

💓

The Love of God

God is all in all; He loves both great and small.

He loves the soul that walks within His light,

He loves the hearts that honor Him aright.

God loves those who love Him true and dear,

Who cherish His presence, always near.

God loves those who love Him sincere,

Who love and respect God’s near and dear.

He loves those who always obey His order,

He loves those who love all as a dear.

He loves those who respect and follow His way,

And His devotion and honor forever stay.

God cherishes hearts both pure and true,

Who honor Him, offering Him all they do.

★

The Meditation of Lord Krishna

Who shall He worship-He, the One,

From whom arise the moon and sun?

No higher truth exists above

He dwells within His Self in love.

He seeks no distant deity,

Nor needs a refuge, none but He;

The source of all, the primal flame,

He rests absorbed in His own Name.

As taught in Bhagavad Gita, clear,

He, the supreme soul, near and dear.

And in Srimad Bhagavatam we see,

He, the Lord-he is the master key.

The formless Brahman, vast, supreme,

Is but His own eternal gleam;

No second truth, no separate key,

He is the one reality.

But those who seek some truth apart

Still wander far from wisdom’s heart;

Not knowing Him nor Shastra’s core,

They miss the One forevermore.

💓

The Ascent to God

I

In silent night the yogi abides,

His trembling breath in stillness subsides.

The restless mind no longer strays,

In meditation’s glow, the spirit prays.

II

Slow fades the “I”; the boundary dies,

In deepened trance the spirit flies;

Worldly chains are gently torn,

A higher life within is born.

III

Now upward moves the living soul,

Beyond the sky, beyond the whole;

Through subtle realms the seeker sees

The shadowed glow of shadow-energy.

IV

Then breaks the dawn of radiant might,

Pure light floods with endless light;

All limits melt, all bindings flee-

Unresisted reigns in eternity.

V

No wall remains, no veil, no fear,

The devotee draws the Divine near;

In voiceless depth the soul is free-

At last it meets the supreme Reality.

------------------------------------

A dedicated meditation practitioner

is traditionally called a "yogi"

★

As One Sees, So God Appears

When God on earth in human form did stay,

Yet few could see His truth in mortal clay.

Some hearts awoke and knew His form divine,

And felt His presence radiant, pure, sublime.

By His own word, His glory stood revealed,

And faith in Him within their souls was sealed.

They bowed in love, their vision clear and bright,

And sensed His fragrance filled with sacred light.

But others saw a man of common birth,

And mocked His name, unaware of worth.

Their clouded minds, in ignorance confined,

Perceived no grace, no truth their hearts could find.

Thus lives this tale upon the earthly span-

God seen as God, or merely seen as man.

As is the heart, so is the sight we frame:

One finds the truth, another mocks the same.

★

Earth: Virtuous and Sinners

I

Sinners do not wish to leave this earth;

Again and yet again they crave rebirth.

They cling to trembling, transient, mortal sod,

In secret dread to meet the face of God.

They bind their souls to dust and fleeting clay,

And shudder at the hour they slip away.

II

But virtuous hearts, serene and ever free,

Grow weary of this veil of mortality.

They yearn to cross the silent, boundless shore,

Where birth and sorrow haunt the soul no more.

III

Yet if the righteous leave this world too soon,

If sacred lamps expire before high noon,

This earth would sink in shadow’s somber spell-

A radiant realm that darkens into hell.

No temple chants, no consecrated bell,

No holy truths the ancient scriptures tell.

When faith grows faint and prayers turn cold as stone,

Who walks the path the saints have clearly shown?

IV

So let the pure a little longer stay,

To teach, to guide, to bless, to light the way.

For while one virtuous soul on earth abides,

The living light of Dharma still presides.

★

From Sin to Salvation

He who leaves the righteous way,

In thought and deed goes far astray.

By repeated wrongs, the path is laid,

It starts in mind, then grows ingrained.

What first appears a fleeting stain,

Becomes a chain of silent pain.

Through true remorse and earnest prayer,

The soul is healed with loving care.

By justice, grace, and truth above,

The sinner rises through divine love.

💓

विष्णोः शताष्टकं नामस्तोत्रम् ।

ध्यानम्।

शान्तं शाश्वतमव्यक्तं नित्यं विष्णुमनाश्रितम् ।

अनन्तरूपमद्वैतं सर्वकारणकारणम् ॥

स्तोत्रारम्भः।

नमोऽस्तु नारायणाय विश्वस्याधाररूपिणे ।

भक्ताभीष्टप्रदातारं वन्दे विष्णुं सनातनम् ॥

नाममाला 

श्रीकृष्णः केशवः कान्तः पद्मनाभोऽगोपतिः ।

नारायणो मधुरिपुर्वैकुण्ठो मधुसूदनः ॥

गोविन्दो गोकुलेश्वरः दामोदरः जनार्दनः ।

परं ज्योतिरच्युतः पुरुषोत्तमः शाश्वतम् ॥

अनन्तश्च शङ्खपाणिर्ब्रह्माण्डनायकश्च ये ।

वरदः शार्ङ्गपाणिश्च जगन्नाथः जगत्पतिः ॥

धर्माध्यक्षो वत्सः शीलः भक्तवत्सल एव च ।

वसुदेवो हरिः सर्वात्मा विष्णुः हरिहरः ॥

सर्वज्ञः सर्वभूतानां प्रद्योतकः शुभाङ्गलः ।

गोपीजनवल्लभः शान्तो परात्परः स्वयम्भुवः ॥

सुमेधस्सुग्रीवो ज्ञानधनः सर्वशक्तिमान् प्रभुः ।

सुरश्रेष्ठः पद्मनाभः हृषीकेशः शर्वतः प्रभवः ॥

दयानिधिः विष्णुः श्रीमान्ब्रह्माम्बुधिमदायकः ।

विश्वसृष्टिकर्ताः शैलाध्यक्षः नृसिंहो दयामयः ॥

अच्युतः सहस्रशीर्षश्च कपिलः शाश्वतो गुरुः ।

सर्वात्मा सर्वदेवताँश्च विष्णुः सनातनः प्रभुः ॥

स्वयम्भुः शिवो विश्वनाथः सदा शरणागतप्रणतिः ।

सद्गुणसम्पत्तिप्रदः सर्वज्ञः धर्मसंस्थापकः ॥

योगी वेदोत्तमश्च भक्तवत्सलः कल्याणकरः ।

कृष्णः श्यामश्च मधुरः भवमोहे च शिवो हरिः ॥

कैलासनाथश्च नृसिंहो वीरः शरणागतविनाशकः ।

नित्यानन्दो निर्मलो व्योमगो विश्वात्मा नायकः ॥

समर्थः शरणागतदाता भक्तप्रियमनोरमः ।

अर्जुनप्रियः पाण्डवात्मा जगन्नाथः पुरुषोत्तमः ॥

रामो धर्मसंस्थापकः सीतापतिः सद्गुरुः प्रभुः ।

भक्तवत्सलः सर्वकरः दैत्यानाशकः शरणागतः ॥

भूतभव्यो भवोत्तमः सर्वलोकनिवासकः ।

सर्वभूतहितैषी च सद्गुरुः शिवो हरिः प्रभुः ॥

सर्वज्ञः सर्वेशश्च शरणागतवत्सलः सदा ।

शंकरो वचनशीलश्च पद्मनाभः जगत्पतिः ॥

परमात्मा जगत्प्रभुः शाश्वतः सदा हरिर्युतः ।

गोविन्दो हरिकृष्णश्च सुन्दरः सुधामयस्स्फुटः ॥

गोपीनाथो दामोदरः जीवनाधारः सुशीलधिः ।

सर्वभवध्वंसकश्च प्राज्ञश्च शान्तः पद्मनाभः ॥

वासुदेवः पुरुषोत्तमः सर्वप्राणप्रियः प्रभुः ।

अनन्तरूपः सत्प्रज्ञः श्रीहरिर्यथास्मृतिः सदा ॥

सच्चिदानन्दस्वरूपः सर्वलोकनाथः प्रभुः ।

परमेशः शाश्वतः सद्गुरुः भक्तवत्सलः शिवः ॥

अनन्तविभूतिस्वरूपः शरणागतहितैषिणः ।

विष्णुर्दयासागरश्च श्रीः पद्मनाभो जगन्नाथः ॥

सुरप्रियः गोपीनाथः दामोदरः सुशीलधिः ।

हरिः सर्वकारकः सदा भक्तानां परिपालकः ॥

हरिदत्तश्च प्रसन्नात्मा शरणागतविनाशकः ।

वासुदेवो सदाशिवः श्रीधरः सर्वशक्तिमान् ॥

चतुर्भुजः शार्ङ्गधारी च सत्यवाक्यविभूतितः ।

विष्णुर्नमो नमस्तेऽस्तु जगन्मोहनप्रियकरः ॥

प्रभाकरः शिवो देवो लोकनाथः विश्वजित् प्रभुः ।

श्रीहरिर्यथाश्रुतः शान्तः सर्वदा भक्तवत्सलः ॥

फलश्रुति

स्तोत्रं विष्णोः परं पुण्यं नामाष्टकशतात्मकम् ।

यः पठेच्छ्रद्धया नित्यं स याति परमां गतिम् ॥ १॥

सर्वपापविनिर्मुक्तः सर्वदुःखविवर्जितः ।

आयुः श्रीर्बलमायुष्यं प्रज्ञानं चाप्नुयाद्ध्रुवम् ॥ २॥

भक्तिमान् यः पठेन्नित्यं विष्णोः प्रीत्यै समाहितः ।

तस्य वश्यं जगत्सर्वं विष्णुभक्तिविवर्धनम् ॥ ३॥

राजानं यदि पाठयेत्स विजयी भवेत्सदा ।

धनार्थी लभते लक्ष्मीमज्ञानो ज्ञानमाप्नुयात् ॥ ४॥

सुपुत्रकामो लभते पुत्रान्सत्पतिमिच्छति ।

सर्वान्कामानवाप्नोति विष्णोर्नामशताष्टकम् ॥ ५॥

इति श्रीविष्णोः शताष्टकं नामस्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥

★

नारायण स्तोत्रं:song

(Easy and Simple)

नीलाद्रिनाथं करुणावतारं

संसारसारं त्रितापहरम् ।

हृत्पद्ममध्यं सदया विराजं

नारायणं श्रीया सहितं नमामि ॥

★

ॐ अस्य श्रीविष्णु-शतनाम-स्तोत्रस्य ।

अनुष्टुप्छन्दः ।

श्रीमहाविष्णुः (श्रीजगन्नाथः) देवता ।

श्रीलक्ष्मीप्रसाद-सिद्ध्यर्थे जपे विनियोगः ॥

ऋषिः  श्रीजगन्नाथदासः (भगवद्भक्तः, जगन्नाथस्य सेवकः) ।

छन्दः  अनुष्टुप् ।

देवता - श्रीमहाविष्णुरेव श्रीजगन्नाथः ॥

स्तोत्रम्

विष्णुः नारायणो देवो वासुदेवो महाबलः ।

महाविष्णुर्दामोदरः प्रद्युम्नोऽनिरुद्धकः ॥ १ ॥

हृषीकेशो महामायो माधवो गोविलोचनः ।

पुरुषोत्तम जनार्दनः पद्मनाभोऽच्युतोऽनघः ॥ २ ॥

अनन्तः शेषशायी च मधुसूदन ईश्वरः ।

त्रिविक्रमो वामनोऽपि केशवो नरसिंहकः ॥ ३ ॥

वराहो हयग्रीवश्च श्रीपतिः लक्ष्मीपतेः प्रभुः ।

जगन्नाथो रंगनाथो गिरिधारी मुकुन्दकः ॥ ४ ॥

अच्युतानन्द जगद्गुरुर्वेदात्मा योगनायकः ।

आदिदेवः सर्वेशोऽपि माधवप्रिय उच्यते ॥ ५ ॥

बलभद्रश्च विश्वेशो विश्वरूपोऽथ सांप्रतं ।

सत्यनारायणो देवः परब्रह्म सनातनः ॥ ६ ॥

सत्यव्रतः शरण्यश्च शरणागतवत्सलः ।

भक्तवत्सल हरिर्देवः कृष्णो रामेश्वरः प्रभुः ॥ ७ ॥

बलरामो महाशक्तिः श्यामसुन्दर एव च ।

चतुर्भुजोऽथ पीताम्बरः सुधर्शनधरः प्रभुः ॥ ८ ॥

शङ्खचक्रगदापद्मधरः श्रीवैष्णवेश्वरः ।

वैकुण्ठो जगतां नाथः सृष्टिकर्ता सनातनः ॥ ९ ॥

पालनकर्ता लोकानां संहारकर्ता हरिः प्रभुः ।

दयासिन्धुस्तथा चैव करुणानिधिरव्ययः ॥ १० ॥

कालेश्वरस्त्रिलोकनाथः परशुराम एव च ।

रामचन्द्रो जगन्नाथः कृष्णो द्वारकाधिपः ॥ ११ ॥

गोपालो मुरलीधारी मुरारी यदुनायकः ।

दयामयो ब्रह्मण्यश्च धर्मसंस्थापकः प्रभुः ॥ १२ ॥

कालियन्तक गोवर्धन-धारी यशोदानन्दनः ।

देवकीनन्दनो देवो वसुदेवानन्दनो हरिः ॥ १३ ॥

परमेश्वर उपेन्द्रोऽज्ञेयः सर्वगतः प्रभुः ।

अखिलेशो जगन्नाथः कालपुरुष एव च ॥ १४ ॥

ब्रह्मविद्यायज्ञरूपश्च विश्वात्मा जगतां प्रभुः ।

आदिकेशव श्रीधरश्च चक्रधारी सनातनः ॥ १५ ॥

नन्दकायुधधारी च भक्तानुकूल एव च ।

सर्वेशः शरणं नित्यं जगत्पालक ईश्वरः ॥ १६ ॥

नित्यः श्रीनिवासश्चानन्तवीर्योऽज एव च ।

श्रीमन्नारायणो देवो गोवर्धनगिरिधरः ॥ १७ ॥

फलश्रुतिः

श्रीविष्णोर्नामशतकमिदं भक्त्या यः पठेन्नरः ।

सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति ॥

दारिद्र्यं दुःखरोगाणि शत्रवो बाधकाः क्षणात् ।

नश्यन्ति नित्यं ध्यायन्तं स्तोत्रमेतत्सुनिश्चितम् ॥

इति श्रीविष्णु-शतनाम-स्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥

★

श्रीजगन्नाथ-स्तोत्रम्

ध्यानम्

शान्ताकारं जगन्नाथं नीलोत्पलदलद्युतिम् ।

सुपिच्छमुकुटालङ्कं स्मितवक्त्रं सुकेशवम् ॥

वेणुनादामृतरसं रसिकेन्द्रं कृपानिधिम् ।

भजामि भक्तवत्सलं नयनजघनागतम् ॥

स्तोत्रम्

१

भजे श्रीजगन्नाथं सकलाघविनाशकम् ।

स्वभक्तमानसाम्भोज-भास्करं श्रीनारायणम् ॥ १ ॥

२

सुपिच्छगुच्छमस्तकं सुनादवेणुवादिनम् ।

अनङ्गलीलासागरं प्रणाम्येऽहं जगन्नथम ॥ २ ॥

३

मनोजमानदर्पहं विशालनीललोचनम् ।

विधूतगोपविप्रदुःखं वन्दे पद्मलोचनम् ॥ ३ ॥

४

कराम्बुजे गिरिधरं स्मितावलोकसुन्दरम् ।

महेन्द्रमानभञ्जनं प्रणाम्ये श्रीनारायणम् ॥ ४ ॥

५

कदम्बकुसुमाङ्कुरैः सुशोभितोरुकुण्डलम् ।

भक्तैकमानसोल्लासं वन्दे हरिदुर्लभम् ॥ ५ ॥

६

सदैव पादपङ्कजं मदीयमानसे स्थितम् ।

विभाव्य मुक्तमालिनं प्रणाम्ये नन्दनं हरिम् ॥ ६ ॥

७

समस्तदोषशोषणं समस्तलोकपोषणम् ।

समस्तभक्तमानसं प्रणमामि जगन्मयम् ॥ ७ ॥

८

भुवोभरावतारकं भवाब्धेः पारकारकम् ।

बालरूपधरं हर्षात् प्रणाम्ये मन्मदम् ॥ ८ ॥

९

दृगन्तकान्तिविभ्रमत् सदा सहस्रसंगिनम् ।

नवीनरूपसुन्दरं प्रणमामि हृदयेश्वरम् ॥ ९ ॥

१०

गुणाकरं सुखाकरं कृपाकरं करुणापरम् ।

सुरारिदर्पशमनं वन्दे श्रीजगन्मयम् ॥ १० ॥

११

नमाम्यनाथबन्धुं तं प्रसन्नभानुशोभनम् ।

निकामकामकल्पद्रुं दृगन्तमन्मथालयम् ॥ ११ ॥

१२

रसालवेणुनिनदं प्रणम्य विश्वनायकम् ।

व्रजाङ्गनाजनाश्रयं सुधीरमञ्जुवेषभृत् ॥ १२ ॥

१३

किशोरवपुषा शोभिनं दृगञ्जनप्रभावितम् ।

गजेन्द्रमोक्षणं प्रभुं नमामि नित्यमच्युतम् ॥ १३ ॥

१४

यदा तदा यथा तथा तथैव हरिकथाऽमृतम् ।

मया सदा गीयतां कृपां कुरु जगन्नाथ मे ॥ १४ ॥

फलश्रुतिः

इदं स्तोत्रं यः पठति भक्तियोगसमन्वितः ।

सर्वपापक्षयं प्राप्य नित्यं याति हरिं पदम् ॥

गृहस्थो लभते सौख्यं योगी वैराग्यमश्नुते ।

सन्ततिं चारु-पुत्रांश्च मोक्षं चान्ते न संशयः ॥

समृद्धिं सौरभं विद्यां धर्मं पुण्यं जयिष्यति ।

सर्वार्थसिद्धिं सम्प्राप्य आत्मा लभते हरिं परम् ॥

★

कलितत्त्ववर्णनम्

(मुक्तछन्दः)

न कलिः राक्षसो नापि नासुरः सत्ये कथ्यते।

यदा धर्मरक्षकः भगवान् तिरोभवति, न भयं विद्यते॥

तदा ब्रह्मासृष्टेषु भूतेषु स्वेच्छाचारो दुराचारः प्रवर्तन्ते।

भ्रष्टाचार-दुराचार-धर्मग्लानिः सा कलिः कथ्यते॥

★

कलि नाश तत्त्व

सात्त्विकं अन्नं गृहाण, सत्यं धारय, सत्त्वं धारय।

निष्कामं कर्म नित्यं आचर, सर्वं कर्म हरये अर्पय।

भ्रष्टाचार-स्वेच्छाचारं दुराचार-धर्मग्लानिं न धारय।

सदाचारं संयमाचारं सुचरितं धर्मपालनं संवर्धय।

धर्मं सर्वदा मनसि धारय, हरिं सर्वदा सञ्चिन्तय।

स्वं परिवारं प्रेम कारय, तस्मिन् प्रेम्णि विस्तारय।

एतस्मिन् प्रेम्णि कलिः नश्यति, सत्यधर्मः प्रकाशते।

सदैव धर्मप्रेमस्नेहयुक्तं चित्तं धर्मपथे प्रवर्तते॥